Ware feiten en fictie

En vertel eens wat meer over jezelf?

Het succesverhaal dat Coert tegenwoordig is, heeft zijn nederige wortels in het Groningse dorp Bedum. Het feit dat die achterlijke boeren nog altijd geen standbeeld van ondergetekende hebben opgericht, getuigd van een onmetelijke ondankbaarheid. Zelfs geen herdenkingsbordje. Terwijl ik het zo verdiend verdiend heb. Waarom? Lees vooral verder.

Waarom? 'n Goede vraag, inderdaad. Want als men oppervlakkig naar mijn levenswerk kijkt, dan is er eigenlijk niks wat publiekelijke affectie van het publiek rechtvaardigd. Ik bedoel maar, ik ben in Bedum geboren, in des jaren gods 1975, toen wijde pijpen cool waren, baarden hip en niemand met zijn iPod liep te pronken.

Toen ik drieeneenhalf jaar oud was, verhuisden we naar Stiens, een forenzendorp vlak bij mega city Leeuwarden. Ik groeide op in wat je een afgelegen en onschuldig stukje van de wereld zou kunnen beschouwen. Het is dan ook een klein wonder dat ik daar goed uit ben gekomen. Want, hoeveel mensen die ooit iets van hun leven gemaakt hebben, hebben er nou een fijne jeugd achter de rug?

Iets meer vaart in dit verhaal graag.

Na het voortgezet onderwijs zette ik mijn onderwijs voort, in Newburyport, Massachussetts. Tot mijn grote vreugde ontdekte ik daar mijn roeping: zo veel mogelijk rondhangen in het tekenlokaal van Mevr. Laganas. Nadat het jaar voorbij was, werd het een stuk lastiger mijn roeping te blijven uitoefenen. Daarom greep ik naar het beste surrogaat dat ik vinden kon: de kunstacademie.

Nog weer een jaar later, vond ik nog een beter surrogaat: het grafisch lyceum. Ik had het daar erg naar mijn zin. Ik werkte hard, kreeg goede cijfers, dit keer eens zonder omkoping, en binnen no time gooide ik mezelf in de wonderlijke wereld die reclame heet.

Daarna deed ik dat, ehh..., altijd. Ik werkte voor het reclamebureau van mijn vader in Leeuwarden, daarna verhuisde ik naar Minneapolis, toen weer terug naar de Laaglanden om in Arnhem aan de bak te gaan, en na vier jaar besloot ik voor mezelf te beginnen. Als snel kwam ik er achter dat eigen baas meer werk bleek te zijn dan ik er voor over had. Dus besloot ik om naar Azië te gaan, en belandde in Engeland. Waar ik nu een dik jaar woon en werk.

Ben je soms met je baan getrouwd?

Ja, er is meer in het leven dan werken. En in mijn leven niet anders. Ik word door vanalles gefascineerd. Om een paar favorieten te noemen: games, films, geschiedenis, psychologie, trivia & humor. Mijn favoriete band is Radiohead, mijn favoriete caberetier Theo Maassen.

Ik heb ooit mijn hiel verbrijzeld, toen ik, redelijk aangeschoten, van een een muur afsprong. Ik riep nog "Wieeeee!" voordat ik landde. Nu heb ik drie stalen schroeven in mijn voet. Dit incident heeft me geleerd dat ik niet zo onbreekbaar ben als ik gehoopt had. En ook, dat je nooit van muurtjes af moet springen als je redelijk aangeschoten bent.

Ik ben tolerant en links, maar ik hou niet van zogenaamde politieke correctheid. Ik geloof niet dat je van vloeken een slecht mens wordt. Maar van iemands huisdier voor de lol doodmaken weer wel. Ja, ik ben nogal gecompliceerd. Ik mijn eigen levensfilosofie, die voornamelijk inhoudt dat je een eigen levensfilosofie moet hebben.

Aantal wezen dat ik tot nu toe uit een brandend gebouw heb weten te redden: 0

Dus... Zoals ik al zei, als je oppervlakkig naar mijn leven kijkt, dan begrijp je niet waarom ik een herdenkingsbordje verdien, laat staan een standbeeld. Maar ik verzeker je, als je me leert kennen, en dan bedoel ik, echt leren kennen, zoals dat je weet dat ik op de achterkant van pennen kauw, dan zul je het begrijpen. Je zult de bizarre en wonderbaarlijke puzzle zien die ik, Coert, ben. En dan zul ook jij dat standbeeld voor mij eisen. Ja, echt wel. Tot die tijd, hou je haaks en tot ziens.